Ook een mama?
Dan weet je vast dat het heel bijzonder is, maar soms ook heel vermoeiend! Daar gaat deze weblog over.
Maar er is meer, namelijk een boek over en voor mama's! Dat boek is nu net af en in deze log beschrijf ik ook wat er allemaal gebeurt voordat het in de winkels ligt!
Huilbaby: wat kan je wel doen?
Omdat mama het ook zwaar kan hebben door babylief een nieuwe categorie: babykwalen.
Huilbaby: Drie keer zwaar
Een huilbaby is zwaar, heel zwaar werk voor een mama (en een papa). In de eerste plaats omdat je continu dat gehuil hoort en het gaat door merg en been. Je hart breekt en je kan niets doen behalve er zijn, weer wiegen, weer lopen, weer bezig zijn. Ook als je zelf kapot bent van vermoeidheid, want het huilen houdt echt niet op als jij gaat slapen. Het is dus drie keer zwaar: je krijgt en geen diepe slaap en moet nog herstellen van de zwangerschap en bevalling en maakt zware dagen. Daarom tips uit eigen ervaring in deze blog.
Lees verder...Het verhaal van het schaap en de gans
Het schaap en de gans: ze zijn een begrip in Blaricum. Verscholen in het hart van het oude, schilderachtige dorp. Na de zoveelste afslag, tussen de kronkelige priegelweggetjes, staat daar een boerderij. Op het land geen koeien, geen varkens, geen kippen. Wel een schaap en een gans.
Een vreemde combinatie, deze twee exemplaren. Zo op het eerste oog zijn ze het toonbeeld van integratie: het witte schaap en het zwarte gans, vrienden voor het leven. Meer dan vrienden zelfs, want ze kunnen geen moment zonder elkaar. Alletwee geen makkelijk levenspad bewandeld. Maar zo in de winter van hun leven al in het paradijs terecht gekomen. In de landelijkheid van Blaricum, een heel weiland voor hunzelf. Met voer, aandacht en liefde. En de vriendschap van elkaar.
Mijn dochtertje is dan ook helemaal weg van de baba en de kwakkwak. We mogen ze geen moment missen. En als ze dan bij het weiland aankomt kijkt ze me vertwijfeld aan. Nee baba, nee kwakkwak. Ze heeft gelijk. Er wandelen schaapjes in de weide, maar niet ons liefdesduo. Leg maar uit aan een dametje van bijna 2 dat er vogelgriep heerst en dat de grote meneren en mevrouwen in Den Haag daarom een ophokplicht hebben ingevoerd. Nee, de kwakkwak is niet stout geweest en is ook niet ziek. Toch moet de gans lang binnenzitten. Ook al zegt ze sorry. Voor een dreumes maken twintig lammetjes in een weide het gemis echt niet goed.
Maar wat doet dat schaap dan binnen? Want in dat hok zit niet alleen de gans, maar ook het schaap. Gebroederlijk zitten ze met zijn twee opgehokt. Niet uit naastenliefde en ook niet om droog te zijn. Wel omdat ze letterlijk niet zonder elkaar kunnen. Kwakkwak ophokken? Baba erbij..Da;s pas echte liefde! Ben benieuwd of ze dat hadden voorzien in Den Haag!
Feem's wereld
ALs mama van een dreumes van nog geen twee denk je toch zelf de touwtjes in de handen te hebben. Niet alleen qua dagindeling en wie nu de volwassene is, maar ook voor wat betreft het leven van je mini mensje.
En zo sta ik op een dinsdagochtend in de lokale Albert Heijn. Het is een afwijking in het dagprogramma om hier al om 0915 vrolijk je boodschapjes te halen. Na de vertwijfelde blik en de vragen van Feem is er ineens herkenning. Jaaaa, dit ken ik wel, maar niet met jou! Kukelekuu zeg ze dan (een verwijzing naar de vogelgriep denk ik nog even..) en ja hoor, er hangt inderdaad een bordje met een haan erop. Alleen een oplettend oog die dag ziet. Eenmaal binnen word ik een beetje raar aangekeken door de dames. Ze babbelen allemaal met Feem (hee ben je er weer, wat heb je vandaag een mooie muts, etcetera) en mijn dame is schijnbaar niet anders gewend en babbelt wat terug. Ik dacht eerst nog aan een toevalstreffer, maar als ik op deze wijze de hele winkel doorga gaat er toch een lampje branden. Het is dinsdag, de vaste oppasdag van mijn moeder. Ik sta in haar Albert Heijn. En die dames maar denken: wat voor een nieuwe injectible gebruikt die oma? Ze lijkt ineens wel 20 jaar jonger! Een leuk compliment voor mijn mama, maar als ze er morgen weer komt blijkt natuurlijk dat er geen wondermiddelen bestaan..Helaas pindakaas.
Gekker vind ik het dat mijn meisje nu al een eigen wereld heeft in de echte wereld. Geen wereld van fantasie, maar van echte mensen. Een wereld waar ik niet hoor, wat alleen van haar en haar nana is. Zo klein en nu al zet ze haar eerste stappen zonder haar mammie. Trots ben ik wel, op alle aandacht die ze krijgt en naar zich toe weet te trekken (want een entertainer is het wel). Maar tegelijkertijd wordt mijn mamahart een beetje samengeknepen. Het is al begonnen, die losweking. Nog even en ze gaat op kamers wonen! Als ze tegen die tijd maar geen kolonisaties op Mars hebben. Dan wonen we in ieder geval nog in dezelfde wereld.
Behangplaksel!
Het was vandaag weer zo'n dag. Hoe goed je het ook bedoelt, hoe zeer je ook je best doet: neeeeeeeeeeeeeeeee krijg je terug als antwoord. Peuterpuberteit in optima forma, vanaf de vroege uurtjes op den maandagochtend. Niks is goed, alles moet, als het kan gisteren. Ik weet niet wat ik wil, maar ik wil het nu. Ik gooi met alles en moet daar ook weer om huilen. Zo sneu om te zien hoe zo'n klein mensje zo in de knoop kan zitten met zichzelf. Pure vermoeidheid ook, maar slapen hoo maar.
Als mama heb je het best met je wurm te doen. Je praat, troost, bent geduldig, geeft traktaties, spendeert extra tijd en probeert leuk te doen (ik deed zelfs mijn Nijntje t-shirt aan). Maar na een uurtje of 5 leuke, geduldige mama spelen is de koek wel op. Je komt nergens aan toe, vergeet jezelf, hebt zere knieen van het rennen van hot naar haar en bent het ook wel een beetje zat. Je voelt het lontje korter worden...Ik ben maar gaan wandelen om mijn eigen inner vulkaan te blussen, hopende dat ze ook nog even zou gaan slapen. En terwijl ze een half uurtje in dromenland verkeert en ik in volle (boze) vaart achter die kar aan loop te stampen (want we moeten dat hele end nog terug en misschien slaapt ze dan nog even 10 minuten zodat ik in alle rust even een kopje thee kan drinken en mijn mail kan checken, even mamatijd, ah, ah, ah,..) zit ik verwoede plannen te bedenken. Wat nou als ze naar de creche zou gaan? Ben ik mooi van dit gezeur af en hoef ik alleen maar in de avonduren en de weekeinden een beetje leuke mama te spelen. Kan ik lekker egoistisch achter elkaar met mijn werk bezig zijn, heb ik veel meer energie en gerichte aandacht voor haar, blablabla..Ik zag het helemaal voor me. Alsof dat zo'n walhalla is, werk en zorg fulltime combineren. Maar ja, selectief geheugen in extreme tijden...
Het briljante plan valt wat in duigen als ik haar lekker knuffelig in haar pyamatje tegen me aan heb voor het laatste flesje. Het heeft toch wel wat..(hoe doen die baby's dat toch, mama steeds weer omkopen?). En als ik vanavond een huilend meisje oppak en zie dat er een neusje verstopt is, valt het kwartje. Misschien is ze net als de andere helft van Nederland gewoon ziek, verkouden. Zou goed kunnen, ze heeft genoeg mensen gezien dit weekeinde. En als je je beroerd voelt, dan doe je niet aardig. Zeker niet als er van je verwacht wordt dat je het programma wel meedraait. Aahhh...daar gaat mijn maag in een knoop..Arme meid is gewoon ziekjes. Geen wonder dat ze het op mij afreageert. Er is vandaag wel degelijk plaksel aan te pas gekomen. Niet van het behang (al was de neiging groot), maar wel in het mini-neusje.
onderhandeltactieken
Wat doe je als je moe en een beetje uitgeblust bent, maar wel een veeleisende dreumes hebt rondlopen die -juist vandaag- veel, heeeel veel aandacht wilt?
En ik maar denken dat ik op mijn mama-dagen de zakelijke technieken als communicatievaardigheden en onderhandelstrategieen op het bureau kon laten liggen om in volledige harmonie die prive dagen met mijn dochtertje door te brengen. Ha! juist niet..het lijkt wel een nieuwe wet: op dagen dat men werkt, moet men rusten en op dagen dat men wil rusten moet men het zakelijk benaderen..In Nijntje bewoordingen: gewoon lekker je ding doen op werkdagen en relaxen en dan dus op de mamadagen alles uit de kast trekken.
De praktijk: na wat gemor en gezeul, want we willen continu bij mama zitten en alles samen met mama doen, gooi ik het roer om. Ik kijk haar in de ogen en zeg doodleuk dat mama nu wat mamatijd nodig heeft en dat we daarna leuke dingetjes gaan doen (zoals boodschappen halen, hum). Ik gooi er nog een sinaasbappel tegenaan en waarempel: ze pakt het!
Dus kan ik doodleuk even bezig achter de pc, terwijl ze mierzoet zit te spelen. Na een uurtje knaagt mijn mamagevoel en schijnbaar ook haar dochtergevoel en gaan we -zoals beloofd- leuke dingen doen. Van kleien en tekenen tot de boodschappen inderdaad. Als ze later die middag ook nog eens een middagdutje doet van 3 uur, ben ik helemaal happy. Er knaagt alleen nog 1 ding: kan er geen dreumescontract worden opgesteld waarin de dreumes van te voren verklaart hoe lang het slaapje gaat bedragen?? Want dan had ik ook mooi even een powernap kunnen doen! Maar goed...
de deadline
Nog even en dan is het zover: dan zal ik het manuscript moeten opleveren! 1 maart is D-day..
Ondertussen gaat alles wel gewoon door. Ik mag binnenkort de eerste kaftontwerpen verwachten, ben erg benieuwd! En de site is qua ontwerp klaar. Nu het betere bouwwerk nog!
Met het boek komt het allemaal wel goed! En ook voor wat betreft het mamaschap gaat het deze week best lekker. Die dame van mij is helemaal blij als ze een pannetje en wat droge pasta en theezakjes heeft (vraag me niet waarom, gelukkig eet ze het niet!). Slapen, ho maar...dus je bent er wel even lekker mee bezig! En na de knutseldoos, bob de bouwer, een beetje spelen en de wandeling....weet ik het ook niet meer! Dan maar de gaugo (auto) in, op zoek naar vrachtauto's..Meiske is weer helemaal blij...
In wording. . .
Eindelijk de weblog geregeld! Na maanden bezig te zijn geweest met het schrijven van mijn boek Mama! kon ik zo door met het ontwerpen van de bijbehorende website. Een leuke klus, maar je krijgt er wel vierkante oogjes van! En een beetje website heeft tegenwoorden natuurlijk een blog. Dus tataaa....Deze blog staat even remi-alleen, maar wordt straks lekker gelinkt aan mijn site (http://www.ikbenmama.nl/), zodat alle mama's even kunnen babbelen, reageren of hun frustraties kwijt kunnen. Best spannend!
Oh ja, in mei staat de site wel live, maar daarop al heel veel informatie over moeder worden en moeder zijn. En dan een keer niet het roze wolken verhaal! Het boek verschijnt 12 juni in de winkels! Maar daar schrijf ik natuurlijk de komende tijd nog heel veel meer over.
Stephanie is mama van Feem Frédérique (april 2004)en Fien Quirine (januari 2007). Ze schrijft over mama's en hun spruiten, in onder meer columns op Vrouw Online en Mama Enzo. Ook heeft ze het boek Mama! Alles over je eerste jaar als moeder geschreven en is ze druk doende met het opzetten van een heuze Mama Wereld: een webwinkel, een informatieve site (ikbenmama.nl), workshops en nog meer boeken...
